Himalaje – najwspanialsze pasmo górskie świata

Niższe partie Himalajów to wspaniałe miejsce na trekking. Jednak zanim o tym napiszę, chcę zaproponować krótki opis dotyczący tego najwyższego pasma górskiego. Zapraszam do lektury.

Dane ogólne

Nazwa gór pochodzi z sanskrytu i oznacza „siedzibę śniegów”. Himalaje to długie na ponad 2500 kilometrów i szerokie na 350 kilometrów pasmo górskie rozciągające się na terenach pięciu państw – Pakistanu, Indii, Chin, Nepalu oraz Bhutanu. Na terenie tego pasma znajduje się aż 10 z 14 szczytów, które mają więcej niż 8000 metrów n.p.m. Tworzą one tak zwane Wielkie Himalaje, których najniższe punkty, czyli przełęcze, leżą na minimum 4000 metrach n.p.m. Pasmo od zachodu graniczy z doliną Indusu, a od wschodu Brahmaputry. Z kolei szczyty Małych Himalajów, zgodnie z nazwą, osiągają mniejsze wysokości – średnio nieco ponad 2400 metrów. Najniższe pasmo Himalajów – Siwalik – nie przekracza 2000 metrów n.p.m. Najwyższy szczyt to oczywiście znany na całym świecie Mount Everest, który ku niebu wznosi się aż na wysokość 8848 metrów n.p.m.

Budowa geologiczna

himalajeHimalaje to młode pasmo górskie o orogenezie alpejskiej, jego wypiętrzenie rozpoczęło się w oligocenie. Złożone jest z równolegle do siebie położonych luków, których wysokość zwiększa się w kierunku północy. Himalaje zbudowane są ze skał magmowych i metamorficznych, w większości z granitów i gnejsów. W ich strukturze odnajdziemy również skały osadowe, z których najstarsze pochodzą z prekambru a najmłodsze z trzeciorzędu. Dla Himalajów niezwykle charakterystyczne są zjawiska erozyjne, w wyniku których powstają obrywy i osuwiska. Powstanie tego pasma jest efektem napierających na siebie dwóch płyt kontynentalnych – eurazjatyckiej i indyjskiej. Nasilenie tych procesów miało prawdopodobnie miejsce przed 20 milionami lat.

Klimat i roślinność

himalajePółnocne stoki położone są na obszarze znajdującym się w strefie klimatu zwrotnikowego cechującego się bardzo małą sumą opadów oraz niskimi temperaturami. Z kolei południowe stoki Himalajów znajdują się w obszarze działań monsunów. Z tego też powodu w lecie występują tam bardzo obfite opady deszczu, a w wyższych partiach gór śniegu. Minimalna temperatura w najwyższych partiach Himalajów osiąga latem wartość -25°C, z kolei zimą aż -40°C. Wraz z nadejściem monsunu zimowego w listopadzie zaczynają tu wiać huraganowe wiatry, których prędkość przekracza nawet 150km/h. Nadejście tego okresowego układu wiatrów wiąże się też z występowaniem gwałtownych załamań pogody.

Dla podnóży Himalajów charakterystyczne jest występowanie sawanny oraz lasów iglastych i liściastych. Wschodnią część pasma do poziomu 1000 m porasta wilgotna i bagnista puszcza, zwana terajem. W nieco wyższych partiach rośnie las zwrotnikowy, który cechuje roślinność taka jak palmy, bambusy oraz paprocie. Z kolei strefa położona ponad 2000 metrów to miejsce, które porastają różnorodne lasy liściaste ze znaną nam roślinnością taką jak kasztany, dęby, klony czy magnolie. Na wysokości powyżej 2600 metrów przeważają drzewa iglaste – głównie sosny i cedry. Rododendrony, jałowce oraz hale wysokogórskie zaczynają dominować od wysokości 3500 metrów. Z kolei od 4500 m zaczyna się granica wiecznego śniegu. Jeśli udamy się na trekking w Himalaje, dane nam będzie podziwiać większość opisanej tutaj roślinności.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *